निर्माण क्षेत्रलाई धम्की होइन काम गर्ने वातावरण दिउँ

---

आज म एउटा यथार्थसँग ठोक्किएको छु। हामी निर्माण क्षेत्रमा काम गर्ने मान्छेहरू ठूलो सपना बोकेर अघि बढिरहेका छौं—देशलाई नयाँ दिशा दिने, २१ औं होइन २२ औं शताब्दीको नेपाल बनाउने। तर जब व्यवहारिक अवस्था हेर्छौं, त्यहाँ गहिरो निराशा र विसंगति देखिन्छ।

हामी दिनरात मेहनत गरेर गुणस्तरीय संरचना बनाउने प्रयास गर्छौं, देशको पूर्वाधार बलियो बनाउने सपना देख्छौं। तर निर्णय गर्ने ठाउँमा बसेका कतिपय व्यक्तिहरूलाई विकास र निर्माणसम्बन्धी आधारभूत ज्ञानसमेत छैन। जो कहिल्यै यो क्षेत्रसँग प्रत्यक्ष जोडिएका छैनन्, उनीहरू नै नीति बनाउने, निर्देशन दिने र भविष्य तय गर्ने ठाउँमा पुगेका छन्।

आजको सबैभन्दा ठूलो समस्या भनेकै यही हो—योग्यता भन्दा पहुँच बलियो भएको छ। सीप भन्दा सम्बन्ध ठूलो भएको छ। इमान्दार मेहनत भन्दा पैसाको प्रभाव हावी भएको छ। जसले काम गर्छ, उसलाई बाधा; जसले दलाली गर्छ, उसलाई अवसर—यस्तो विकृत प्रणालीले देशलाई अगाडि होइन, पछाडि धकेलिरहेको छ।

हामी “नयाँ पार्टी”, “नयाँ संरचना”, “नयाँ कानुन” भन्ने कुरा धेरै सुन्छौं। तर जब त्यही पुराना सोच, पुरानै प्रवृत्ति र सीमित स्वार्थ बोकेका मानिसहरूले ती नयाँ नामको आवरण ओढ्छन्, तब त्यो कसरी नयाँ हुन्छ? यदि निर्णय केही सीमित व्यक्तिहरूको इसारामा हुन्छ भने, त्यो परिवर्तन होइन—त्यो केवल रूपान्तरणको भ्रम मात्र हो।

देश बनाउने जिम्मेवारी केवल सिंहदरबारमा बस्नेहरूको मात्र होइन। निर्माण व्यवसायी, इन्जिनियर, प्राविधिक, कामदार र प्रत्येक सचेत नागरिकको बराबर दायित्व छ। यदि हामीले आफ्नै काममा इमान्दारिता, गुणस्तर र जिम्मेवारी कायम गर्न सकेनौं भने, कुनै पनि राजनीतिक नारा वा योजना सफल हुन सक्दैन।

आज आवश्यकता छ—साँचो आत्मपरिवर्तनको।हामीले प्रणालीलाई दोष दिनु अघि आफैंलाई पनि सुधार्नुपर्छ।हामीले आवाज उठाउनु पर्छ—गलत विरुद्ध, र सहीको पक्षमा।हामीले संगठित भएर काम गर्नुपर्छ, ताकि हाम्रो श्रम र इमान्दार प्रयासको मूल्य होस्।

परिवर्तन सजिलो छैन, तर असम्भव पनि होइन।साँचो परिवर्तन तब आउँछ जब सोच बदलिन्छ, व्यवहार बदलिन्छ र प्रणालीमा पारदर्शिता र जिम्मेवारी आउँछ।

अब समय आएको छ—नारा होइन, काम गर्ने।अब समय आएको छ—देखावटी परिवर्तन होइन, वास्तविक परिवर्तन ल्याउने।अब समय आएको छ—हाम्रो पुस्ताले इतिहास लेख्ने।

Writer: Rupchandra Lamichhane